jak w zoo

jestem wielką fanką tutejszych malowideł edukacyjnych

uganda wildlife education center - tutaj dziś trafiłam. (prawie) prosto z lotniska przyjechałam do tego miejsca, gdzie chciałam po prostu wyjanąć pokój na jedną noc. jadąc do UWEC taksówkarz pytał mnie, czy interesuję się dzikimi zwierzętami, a ja na to, że raczej ludzmi, którzy dbają o dzikie zwierzęta.

no właśnie - did you know?

i tak trafiłam do centrum, w którym oprócz pokojów typu dormitory i bandas prężnie działa ośrodek edukacyjny. gdy weszłam do niego natknęłam się na paręset dzieci z okolicznych szkół, które przyjechały tu, by poznać "dzikie zwierzęta afryki" :) i doprawdy nie wiem kto bardziej czuł się w tej sytuacji jak w zoo - wielbądy, na które co 5 sekund wsiadało inne dziecko, by poczuć się jak w siodle? ja przyglądająca się z uśmiechem tej zjawiskowej sytuacji, kiedy fotograf wycieczki robi parędziesiąt podobnych zdjęć różniących się tylko dzieciakami na grzbiecie dromadera? dzieciaki, które oprócz żadkich w ugandzie okazów nosorożca, przyglądały się zabłąkanej muzungu, czyli mnie, i uśmiechały uroczo i przybijały piątkę? nie wyciągnęłam w tej sytuacji aparatu. i tutaj zaczynają się schody. zrozumiałam, że najbardziej fascynujące widoki zostaną tylko w mojej głowie.

[tutaj mogłoby pojawić się zdjęcie grupki młodych dzieciaczków w różowo-białch strojach, oblegających wielbłąda lub jak rzeka przepływających dookoła mnie i mówiących hello, hi, hello]

wieczorny spacer po zmorku. zdjęcie oddaje moje poruszenie tą chwilą.

pierwszy wschód księżyca nad jeziorem wiktorii. dookoła cyklady i porykiwania lwów, które właśnie są karmione. chwilę później również hieny dostają swoją porcję. szaleństwo w audiosferze.