Duża zmiana po Indonezji. Było ciszej - mniej trąbienia, mniej skuterów, mniej samochodów w centrum. Możliwe, że to przez bardzo rozbudowane metro. Stare budynki - odmalowane, nowe łączyły szkło, beton, drewno i zieleń. Nowe w starym zanurzone, wyrasta bardzo spójnie.
Było czysto, ale nie sterylnie. Mimo, że są kary finansowe za przechodzenie w niedozwolonych miejscach, albo na czerwonym świetle - ludzie i tak to robią. Tuż przy znakach "zakaz palenia - kara 200$" spotkać można dymki snujące się z papierosów. Futurystyczne wieżowce zmiękczają budynki sakralne i zieleń wijąca się z wysokopołożonych tarasów. All in all - w tym mieście żyją ludzie i zdecydowanie da się w nim żyć :D
W samym historycznym centrum, koło muzeów, płynie rzeka, gdzie kiedyś pracowali ludzie przy wyładowaniu towarów ze statków, zajmowali się handlem rybami i innymi towarami. Władze miasta przeniosły ich w inne miejsce, żeby rzeka była czysta. Teraz zostały po nich pomniki. Możliwe, że ich dzieci pracują w tych wysokich budynkach, albo w restauracjach na ich parterach.
To pomnik pana Raffelsa, któremu w 1819 roku udało się kupić pozwolenie od sułtana i lokalnego władcy wioski na założenie jednej z siedzib handlowych brytyjskiego imperium. Przyznanie wiosce rybackiej statusu wolnego portu zaczęło przyciągać statki i ludzi, ale też opium, alkohol i hazard.
Chodząc ulicami Singapuru cieszyliśmy się kolorami i troską, jaką otoczono stare zabudowania, które pamiętają czasy opium i hazardu.
Można też powiedzieć, że graliśmy w grę "znajdź sakrum". Możesz zagrać z nami i wyszukać na zdjęciu poniżej kościół, który obcuje przy budynku akademii sztuk pięknych.
Wielokulturowość to określenie, jakie pozostało mi w głowie, gdy myślę o Singapurze. To, w jaki sposób na przestrzeni kilkuset metrów współegzystują miejsca modlitw wyznawców hinduizmu, buddyzmu, judaizmu, różnych odłamów chrześcijaństwa oraz islamu, pozostawiło mnie pod wielkim wrażeniem - aż chciałabym móc zreplikować ten model i powielić go w innych miejscach na świecie. Jednocześnie od razu neguję ten pomysł - Singapur od początku bycia "Singapurem" był miejscem na styku różnych kultur i tym się szczycił. Nie da się zreplikować paruset lat takiej tradycji ot tak. Niestety.
Do niektórych świątyń mogliśmy wejść - i korzystaliśmy z tych zaproszeń z chęcią. Znaki na ścianach i podpowiedzi opiekunów danych miejsc pozwalały unikać haniebnych
faux pas - tu zdejmij buty, tu nie musisz, ale ściągnij chustę, tu zakryj głowę, tutaj ściągnij czapkę, tu zakryj ramiona, tutaj po prostu nie wchodź, tu nie rób zdjęć, tu możesz, ale bez flasha. Jak chodzenie z zamkniętymi oczami, gdy słuchasz wskazówek drugiej osoby.
Naszym chwilowym domem w Singapurze był tani hostel dla plecakowiczów. Najlepsze w nim było położenie - pośrodku Little India, gdzie odkryłam dla siebie masale thosy :) Od tego momentu zaczęłam szukać restauracji indyjskich w każdym miejscu, gdzie się pojawiliśmy. Myślę sobie po cichu - kiedy mi się to znudzi? :)
Adam & z.
Komentarze
Prześlij komentarz