Malang, w którym czas się zatrzymał

Wylądowaliśmy na dachu. Malang z tej perspektywy wygląda właśnie tak jak na zdjęciu powyżej. Do miasta tego przywiodła nas perspektywa masażu w spółdzielni niewidomych masażystow. Otrzymaliśmy jednak nie tylko godzinę przyjemności przeplataną cudownym bólem, ale też podróż w czasie do początków XX wieku i wizytę w jednym z fajniejszych hosteli backpackerskich, na które trafiliśmy po drodze - nazywa się Kampung Tourist i mieści się na dachu innego hotelu z paroma gwiazdkami :) Cieszyliśmy się bambusowym dormitory z lepszym widokiem na okolicę niż miały go ekskluzywne pokoje piętro i dwa pietra niżej ;)

Odwiedziliśmy też luksusowy hotel galerię przy ogromnym rondzie Togu. Kolejne korytarze prowadziły nas do świątyń tematycznych, pełnych rzeźb, lalek, starych zdjęć. Zbieranie ich to pasja właściciela.

Kiedy oddaliliśmy się od głównego korytarza i skręciliśmy do ogromnej sali balowej, dołączył do nas manager hotelu i towarzyszył nam w przechodzeniu przez kolejne sale. Jednak nie czuliśmy się już tak swobodnie jak wcześniej i powoli zmierzaliśmy do wyjścia.

Po zwiedzaniu hotelu i masażu dotarliśmy do onirycznej restauracji pełnej etnicznych gadżetów i starych zdjęć z minionej epoki, z występami na żywo. Spokojnie mogłaby być planem filmowym Incepcji lub wong-kar-wai'owskiego 2046. Na początku był koncert (melodie ala wesele + keyboard), potem pokaz lokalnego tańca (a w tle szalone, niespokojne i transowe gamelany), a na koniec karaoke, w którym brali udział zgromadzeni goście.

Nasze jedzenie też nas zdziwiło. Zupa sayur lodeh była mega pikantna, druga, była mieszanką ukiszonych warzyw, do której dodatkiem był tuńczyk zawinięty w liść banana. Uznaliśmy ten czas za noc absurdu w bardzo klimatycznym miejscu.

Nareszcie byliśmy w spokojniejszym i bardziej zwariowanym miejscu.

Z&A