Przystanek na spotkanie

Trochę już o Niej było. O kobiecie, której pasją jest gotowanie. Takiej pasji, że postanowiła z Paryża wrócić na Bali, do wioski na wzgórzu, rzucić pracę związaną z tkaninami i zająć się już tylko prowadzeniem swojej małej restauracji. Zajmuje się nią razem z córkami i mężem, Francuzem. Codziennie rano wsiadają do samochodu i jadą na bazar po świeże warzywa na potrzeby kuchni. Mąż do tej pory zajmuje się wyszukiwaniem i sprzedażą tkanin na obicia meblarskie.

Co ciekawe, nie poznaliśmy Jej imienia. Za to uśmiech, otwartość i szybkie przygotowanie pysznego jedzenia nas przyciągnęły. Wystarczy posiekać trochę warzyw i wrzucić je na gorącą patelnię z przyprawami. Do tego dodać trochę tempe (kawałków sfermentowanej soi) i gotowe. Nie trzeba gotować. Wszystko na patelni staje się bardzo szybko miękkie.

To właśnie ten taras przyszykowała własnymi rękoma wycinając rosnące tam krzaki. Po drugiej stronie jeziora zaczynają się zabudowania okolicy zwanej Bedugul. Skupisko to tworzy parę wiosek - my dzień wcześniej wyruszyliśmy z tej, której już nie zobaczysz na zdjęciu powyżej - kryje się parę kilometrów za wzgórzem po prawej stronie.

Dała nam pierwszego dnia banany na drogę, drugiego z innych zrobiła naleśniki. Owoce po lewej stronie, kwaskowe, zebrała z ogrodu i dała nam na spróbowanie. Jesteśmy pełni wdzięczności za Jej pasję i zaangażowanie w tworzenie pięknego i radosnego świata. Dobrze jest spotykać takich ludzi na swojej drodze.

Adam