Przejdź do głównej zawartości

Biebrzański Park Narodowy - po raz drugi

Eh… ja i moje ambitne plany. Założyłam sobie, że wstanę wcześnie rano, by podziwiać ptaki rozgadane, latające nad bagnem, które tonąć będzie w promieniach ciepłego słońca. Taaa… może następnym razem. Wstać rzeczywiście wstałam i wyjechałam o 6:15… ale tabunów ptaków nie uświadczyłam. Pewnie tak jak i większość normalnych istot, ptaki również nie są fankami deszczowej, zimnej pogody. Teraz to wiem. Gdy jest góra 4 stopnie i mży - wtedy się śpi. Ale nie ja! Na wieży widokowej dziarsko wyciągnęłam kieszonkową lornetkę, rzutem na taśmę nabytą w piątek wieczorem przed wyjazdem… wyjęłam i nic :) może gdzieś tam jakiś bociek, może gdzieś tam coś tam jeszcze przeleciało… ale definitywnie obserwacje ptaków uprawiałam w sposób wielce nieprofesjonalny. Schodząc z wieży spotkałam trójkę osób, wyposażonych w potężne lunety. Zapytałam ich co robię nie tak, że nie mogę trafić na ptaki - przecież jest dobra pora roku i dnia i nawet mam mikro lornetkę… Jeden z nich odpowiedział, że … w tym miejscu, to ...
Prześlij komentarz

Pierwszy znajomy w Iranie

W Tabrizie poznaliśmy Mahdiego (nieskończone 18 lat). Sam o sobie mówi, że jest "The key man" - klucznikiem, otwierającym wszelkie drzwi, które przed świeżo przybyłymi do Iranu podróżnikami są zamknięte. Rzeczywiście, pomógł nam ogarnąć się po przyjeździe, doradził operatora sieci i miejsce, w którym korzystnie wymienimy dolary na riale. Niesamowite, jak wiele energii ludzie tutaj są skłonni włożyć w to, by drugiej osobie pomóc.


Próbujemy odróżniać autentyczne gesty i prawdziwą chęć pomocy od tarofa, nie zawsze to się udaje, ale też nie zawsze starcza nam energii i zasobów umysłowych, by zorientować się, kto w jaką grę gra. Tarof to zwyczaj oferowania czegoś i jednoczesnego zakładania, że druga osoba skojarzy, że to tylko tarof i odmówi przyjęcia składanej oferty.

Wracając z Mahdiego, dopiero teraz, gdy piszę o nim, zdaję sobie sprawę, jakie łączy w sobie kontrasty. Chodzi do "liceum" (używam polskiego określenia) do klasy o profilu matematyczno-fizycznym. Uwielbia matmę, ale obecny projekt edukacyjny, który realizują, niemiłosiernie go nudzi. W ostatnich tygodniach przestał się uczyć, ale od nowego roku (Nowy Rok tuż za pasem - 21 marca), znów zacznie się przykładać. A chce mieć świetne wyniki, ponieważ chce studiować za granicą - najchętniej w Turcji.

Z moich osobistych obserwacji widzę jednak, że talent ma do języków, przemówień, pisania, opowiadania. Rozważa zostanie nauczycielem angielskiego w swoim liceum. Kolejny przykład na to, jak sztuczny jest rozdział na humanistów i ścisłowców.

Z Mahdim udajemy sie na bazar w Tabrizie - najwiekszy zadaszony bazar
na swiecie. Przy okazji pytania o czarne flagi dowiadujemy sie, ze
wywieszono je ze wzgledu na ogolnopanstwowa zalobe po smierci
corki imama - Fatimy.

Mamy tez okazje podpatrzec zwykle zycie i rozmowy sprzedawcow dywanow
Jest Azerem i to był przyczynek dla nas, by spróbować zrozumieć, jak zróżnicowany kulturowo jest Iran. Nie znam się jeszcze na tym temacie, więc chętnych odsyłam do innych opracowań. Wyrażę w tym miejscu tylko moje zafascynowanie, jak różne kulturowe dziedzictwa przeplatają się w tym regionie. Codzienna manifestacja tej różnorodności przejawia sie m.in. tym, że będąc Irańczykiem Azerem najczęściej oglądasz turecką telewizję, najchętniej słuchasz kurdyjskiej muzyki a najbardziej fascynuje cię historia twojego miasta o perskich, arabskich i mongolskich korzeniach...

... a twoim ulubionym napojem nie jest czaj ;)
Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Chwila w Belgradzie

Odbicie w lustrze dworcowej łazienki, 2 minuty później byliśmy już w pociągu. Nie poznaliśmy Belgradu. Może w drodze powrotnej. Widzieliśmy tylko, że jest położony nad piękną rzeką, czyli musi to być fajne miasto. Nie poznaliśmy Belgradu, ale spędziliśmy 2 godziny w okolicy dworca. Wieczorem kręciło się na nim dużo osób, wiele z kocami i śpiworami, tobołkami i torbami. Na twarzach troska przeplata się z uśmiechami. Niektóre osoby się snują, inne dynamicznym i pewnym krokiem przechodzą obok nas. Uchodźcy, emigranci, podróżnicy, ludzie w drodze. Nie poznaliśmy Belgradu, ale zaznaliśmy uprzejmości ludzi. Po dwóch dniach w autobusie i pociągu chciałam wypić herbatę. Nie mieliśmy dinarów, euro tylko w bilonie lub w większych nominałach. Kartą ze względu na awarię netu nie mogliśmy za nic zapłacić. W restauracjach dookoła dworca było tak nakopcone papierosami, że nie mogliśmy przełamać się i na ciepłą herbatę usiąść właśnie tam. Siedzimy więc na dworze przy peronach, przy stoliku w kawiarni,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Miasto małp

Gdy przyjechaliśmy do Shimli, przywitał nas deszcz. Nie był jednak tak intensywny jak ulewa i burza, która pożegnała nas poprzedniego wieczora w Dharamshali. Znaleźliśmy się wtedy w samym środku zamieszania. Czekaliśmy na dworcu, pioruny uderzały w różnych miejscach doliny, aż w końcu zgasł prąd i wszystko spowiła ciemność rozświetlana przez nieregularne błyskawice. W Shimli o poranku słychać było tylko odległe pomruki, deszcz też nie był taki uciążliwy. Miałam szczerą nadzieję, że już tak pozostanie, ponieważ tutaj chcieliśmy przede wszystkim się zregenerować (...wciąż po Triundzie czuliśmy zakwasy, niewiarygodne). I do tego celu ta miejscówa nadawała się świetnie (nie wiem, czy do czegoś innego również mogłaby się nadać). Deptak Shimli ciągnie się przez parę kilometrów górskim grzbietem. Wyłączono tam ruch samochodowy i jest to najprzyjemniejsza właściwość tej miejscowości. Można spacerować tam i z powrotem, słuchać odgłosów rozmów ludzi a nie klaksonów, odwiedzać oldsc...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Day 15 - Ojcowski PN - Krzeszowice "Zajechani"

Startujemy niespiesznie… choć gdybyśmy wiedzieli, jaki ukrop czeka nas na trasie, pewnie zwinęlibyśmy się szybciej. Przestaliśmy już tak maniakalnie sprawdzać pogodę, gdy okazało się, że największe deszcze już nas nie dotyczą. Wyjeżdżamy z pola o 11 - ale jeszcze na dole przystanek na ciasto z cukinii… i robi się 12. Jak tak wcinamy ciacho i popijamy lemoniadą już czujemy, że dziś będzie hardcore… zaczynamy upraszczać trasę.   Początkowo mieliśmy z Ojcowa wyjechać serpentynką w górę, by potem zjechać triumfalnie w dół - ale jednak wybieramy łagodniejszy podjazd (choć i tak męczący). Mijamy miejscowość Biały Kościół - w której rzeczywiście stał biały kościół i dalej zsuwamy się w dół, trafiając do Doliny Kluczywody.  Tam znów czeka nas decyzja - asfalcik, czy trasą rowerową wzdłuż strumyka? Wybieramy to drugie, by znaleźć się w lesie i początkowo rzeczywiście jest bajecznie… ale chwilę potem okazuje się, że lądujemy w wąwozie, szlak rowerowy prowadzi stromo pod górę, po korze...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej