Eh… ja i moje ambitne plany. Założyłam sobie, że wstanę wcześnie rano, by podziwiać ptaki rozgadane, latające nad bagnem, które tonąć będzie w promieniach ciepłego słońca. Taaa… może następnym razem. Wstać rzeczywiście wstałam i wyjechałam o 6:15… ale tabunów ptaków nie uświadczyłam. Pewnie tak jak i większość normalnych istot, ptaki również nie są fankami deszczowej, zimnej pogody. Teraz to wiem. Gdy jest góra 4 stopnie i mży - wtedy się śpi. Ale nie ja! Na wieży widokowej dziarsko wyciągnęłam kieszonkową lornetkę, rzutem na taśmę nabytą w piątek wieczorem przed wyjazdem… wyjęłam i nic :) może gdzieś tam jakiś bociek, może gdzieś tam coś tam jeszcze przeleciało… ale definitywnie obserwacje ptaków uprawiałam w sposób wielce nieprofesjonalny. Schodząc z wieży spotkałam trójkę osób, wyposażonych w potężne lunety. Zapytałam ich co robię nie tak, że nie mogę trafić na ptaki - przecież jest dobra pora roku i dnia i nawet mam mikro lornetkę… Jeden z nich odpowiedział, że … w tym miejscu, to ...
Start jak zwykle (11?) - tym razem ze względu na suszenie namiotu :) deszcz nie padał, ale wilgotność taka, że wszystko i tak mokre - namiot, tropik, pranie :) uroki życia w drodze! Humorki niemrawe (małe śniadanko) ale ruszamy w trasę.
Pierwszą atrakcją na drodze stał się nieoczekiwanie MOR tuż przed zalewem Nielisz. Stajemy na chwilę odpoczynku, patrzę na mapę - o! 20m stąd jest restauracja! Słabo oznaczona, upewniamy się dzieciaków, które okupują ławeczki MORu - tak, jest tam restauracja. Z lekką niepewnością idziemy w kierunku budynku, na którym nie ma oznaczenia, że tu się je. Jest za to napis „Centrum Integracji Społecznej” oferujące różne usługi - od naprawiania maszyn, po organizację wesel. Stołówka codziennie zapewnia inne dania, w sumie nic dla nas - ale: fryteczki i surówka są wszędzie. I kawa również. Wszystko prze-py-szne.
Cieszę się z tego, że w końcu ktoś łączy kropki - i takie miejsca przystankowe na trasie Green Velo są tam, gdzie jest też lokalna ekonomia społeczna. Niby oczywiste, a nie spotykamy tego często.
Dalej czeka nas przyjemny zjazd w dół przy Zalewie Nielisz, przejazd przez wąskie gardło - gdzie po dwóch stronach widzimy wodę, urokliwa kapliczka przy drodze i dalej pagórki.
Taki dzień, który wiedzieliśmy jak się rozpocznie, ale nie wiedzieliśmy, co dalej z nim zrobimy - przystanek w Szczebrzeszynie? Odwiedziny w Guciowie? Wypad do Zamościa? Nocleg w Zamościu? Namioty w Roztoczańskim Parku? Czy nad Stawami Echo?
Wylądowalismy w ośrodku Echo, w domku z dykty za 90plnów :) i jeszcze zdążyliśmy spłynąć Wieprzem - cudownym, leniwym, wijącym się w zieleni Wieprzem.
Nim się ściemniło wróciliśmy do domu, obkupieni dodatkowo w Biedrze zaopatrzonej chyba absolutnie pod kątem przyjezdnych z Warszafki - desery kokosowe, czekolada, awokado i mailnowe pomidorki na poranne guacamole.
Dzień jak codzień - pożegnał nas totalny zachód słońca nad pustym polem namiotowym Echo.
Komentarze
Prześlij komentarz