Przejdź do głównej zawartości

Biebrzański Park Narodowy - po raz drugi

Eh… ja i moje ambitne plany. Założyłam sobie, że wstanę wcześnie rano, by podziwiać ptaki rozgadane, latające nad bagnem, które tonąć będzie w promieniach ciepłego słońca. Taaa… może następnym razem. Wstać rzeczywiście wstałam i wyjechałam o 6:15… ale tabunów ptaków nie uświadczyłam. Pewnie tak jak i większość normalnych istot, ptaki również nie są fankami deszczowej, zimnej pogody. Teraz to wiem. Gdy jest góra 4 stopnie i mży - wtedy się śpi. Ale nie ja! Na wieży widokowej dziarsko wyciągnęłam kieszonkową lornetkę, rzutem na taśmę nabytą w piątek wieczorem przed wyjazdem… wyjęłam i nic :) może gdzieś tam jakiś bociek, może gdzieś tam coś tam jeszcze przeleciało… ale definitywnie obserwacje ptaków uprawiałam w sposób wielce nieprofesjonalny. Schodząc z wieży spotkałam trójkę osób, wyposażonych w potężne lunety. Zapytałam ich co robię nie tak, że nie mogę trafić na ptaki - przecież jest dobra pora roku i dnia i nawet mam mikro lornetkę… Jeden z nich odpowiedział, że … w tym miejscu, to ...
Prześlij komentarz

#10 Wielkie Oczy - Przemyśl

Rano deszczu nie było (a to z tego względu zdecydowaliśmy się na agroturystykę) - za to nieuchronnie zapowiadał się deszcz w drugiej połowie dnia. Sama świadomość tego jakoś paradoksalnie podnosiła na duchu - wiemy, że to się wydarzy - ale jak szybko popedałujemy, to może zmokniemy mniej :)

Tak więc pobiliśmy rekord wszechczasów - wyjechaliśmy o 8:45 - lecz szybko naszą przewagę czasową zniewlowaliśmy... bo złapałam flaka na kamieniach :) czas zmiany dętki: 25 minut :) a potem jeszcze zatrzymaliśmy się w Chotyńcu - bo obejrzeć kolejną cerkiew z listy UNESCO.
Oba te przystanki były jednak wartościowe i podnoszące na duchu. Raz - umiem zmienić dętkę w tylnim kole, dwa - to mega, że obiekty UNESCO są wciąż żywe - w Chotyńcu właśnie trafiliśmy na mszę odparwianą po ukraińsku. 



Jedna Pani uczestnicząca we mszy z zewnątrz podpowiedziała, że można bocznymi schodkami wejść na górę, by zobaczyć ikonostas i polichromie w pełnej krasie. Przepiękne były - ze względu na mszę nie wyciągałam aparatu, tylko mocno mrugałam oczami jak migawkami, by je zapamiętać.
Reszty drogi przyznam nie pamiętam - mknęliśmy na rumakach przed siebie, prowadząc wyścig z burzą. Sine chmury na horyzoncie dodawały powera... i jednocześnie zapewniały tunelową wizję - obok zjawiskowego arboretum w Bolestraszycach nawet się nie zatrzymaliśmy - byle przed siebie do Przemyśla. 


Dosłownie 2 minuty po tym, jak zajechaliśmy pod drzwi kamienicy na Rynku, gdzie mieliśmy pokój, lunęło. A u nas euforia. Że tak to wycyrklowaliśmy, że pomimo tych przystanków, tak nam się udało. Największe oberwanie chmury przeczekaliśmy biorąc ciepły prysznic, a gdy się uspokoiło wyszliśmy zadowoleni na falafelki i hummus mango serwowany w stylowej restauracji Cuda Wianki. Spacerując po rynku widzieliśmy rowerzystę z ponurą miną, który wjechał na szczyt wzgórza zamkowego i ani się uśmiechnął do panoramy - czasami nawet najlepszym się nie udaje uniknąć deszczu, a nam po prostu szczęści sprzyja. 

Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Chwila w Belgradzie

Odbicie w lustrze dworcowej łazienki, 2 minuty później byliśmy już w pociągu. Nie poznaliśmy Belgradu. Może w drodze powrotnej. Widzieliśmy tylko, że jest położony nad piękną rzeką, czyli musi to być fajne miasto. Nie poznaliśmy Belgradu, ale spędziliśmy 2 godziny w okolicy dworca. Wieczorem kręciło się na nim dużo osób, wiele z kocami i śpiworami, tobołkami i torbami. Na twarzach troska przeplata się z uśmiechami. Niektóre osoby się snują, inne dynamicznym i pewnym krokiem przechodzą obok nas. Uchodźcy, emigranci, podróżnicy, ludzie w drodze. Nie poznaliśmy Belgradu, ale zaznaliśmy uprzejmości ludzi. Po dwóch dniach w autobusie i pociągu chciałam wypić herbatę. Nie mieliśmy dinarów, euro tylko w bilonie lub w większych nominałach. Kartą ze względu na awarię netu nie mogliśmy za nic zapłacić. W restauracjach dookoła dworca było tak nakopcone papierosami, że nie mogliśmy przełamać się i na ciepłą herbatę usiąść właśnie tam. Siedzimy więc na dworze przy peronach, przy stoliku w kawiarni,...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Miasto małp

Gdy przyjechaliśmy do Shimli, przywitał nas deszcz. Nie był jednak tak intensywny jak ulewa i burza, która pożegnała nas poprzedniego wieczora w Dharamshali. Znaleźliśmy się wtedy w samym środku zamieszania. Czekaliśmy na dworcu, pioruny uderzały w różnych miejscach doliny, aż w końcu zgasł prąd i wszystko spowiła ciemność rozświetlana przez nieregularne błyskawice. W Shimli o poranku słychać było tylko odległe pomruki, deszcz też nie był taki uciążliwy. Miałam szczerą nadzieję, że już tak pozostanie, ponieważ tutaj chcieliśmy przede wszystkim się zregenerować (...wciąż po Triundzie czuliśmy zakwasy, niewiarygodne). I do tego celu ta miejscówa nadawała się świetnie (nie wiem, czy do czegoś innego również mogłaby się nadać). Deptak Shimli ciągnie się przez parę kilometrów górskim grzbietem. Wyłączono tam ruch samochodowy i jest to najprzyjemniejsza właściwość tej miejscowości. Można spacerować tam i z powrotem, słuchać odgłosów rozmów ludzi a nie klaksonów, odwiedzać oldsc...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Day 15 - Ojcowski PN - Krzeszowice "Zajechani"

Startujemy niespiesznie… choć gdybyśmy wiedzieli, jaki ukrop czeka nas na trasie, pewnie zwinęlibyśmy się szybciej. Przestaliśmy już tak maniakalnie sprawdzać pogodę, gdy okazało się, że największe deszcze już nas nie dotyczą. Wyjeżdżamy z pola o 11 - ale jeszcze na dole przystanek na ciasto z cukinii… i robi się 12. Jak tak wcinamy ciacho i popijamy lemoniadą już czujemy, że dziś będzie hardcore… zaczynamy upraszczać trasę.   Początkowo mieliśmy z Ojcowa wyjechać serpentynką w górę, by potem zjechać triumfalnie w dół - ale jednak wybieramy łagodniejszy podjazd (choć i tak męczący). Mijamy miejscowość Biały Kościół - w której rzeczywiście stał biały kościół i dalej zsuwamy się w dół, trafiając do Doliny Kluczywody.  Tam znów czeka nas decyzja - asfalcik, czy trasą rowerową wzdłuż strumyka? Wybieramy to drugie, by znaleźć się w lesie i początkowo rzeczywiście jest bajecznie… ale chwilę potem okazuje się, że lądujemy w wąwozie, szlak rowerowy prowadzi stromo pod górę, po korze...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej