Dzień 18 | Furstenwalde - Berlin

Trasa głównie przez las, czasami przez pola, lokalnymi drogami, zygzakiem przez wioseczki dookoła Berlina - wiatr w twarz #najgorzej.

Postanowiliśmy chwilkę odpocząć na ławeczkach w lesie (znów: brak zdjęć, ale miejsce dość dziwaczne, żadna polana, gęsty las, ławeczki, mała karuzela, drewniane muchomory i pięć gigant ołówków z pali drewna, z powykrzywianymi twarzyczkami…) i siedząc w tej trochę potworkowatej przestrzeni widzimy, jak mija nas para niemieckich rowerzystów, z którymi rozmawialiśmy dzień wcześniej w Furstenwalde. Zatrzymują się na nasz widok i chwilę rozmawiamy. Oni, wiedząc o tym, z której strony będzie wiał dziś wiatr, zdecydowali się: a) wsiąść do swojego samochodu, do którego załadowali rowery; b) przejechać z całym dobytkiem do Berlina; c) zostawić tam samochód i wsiąść na rowery; d) dojechać znów do Furstenwalde (spotkaliśmy ich jadących w przeciwnym kierunku do naszego, co nieźle nas zdziwiło); e) wsiąść do pociągu i w 20 minut znów dojechać do Berlina. Można? Można. Kolejny tip, jak ułatwić sobie podróżowanie, gdy pogoda w kratkę.

My dojechaliśmy do celu naszej podróży tradycyjnie, jadąc cały czas w jedną stronę, jednym środkiem transportu - naszymi czarnymi rumakami. Chcieliśmy na samym końcu zrobić sobie triumfalną fotkę przy wjeździe do Berlina... ale przegapiliśmy tabliczkę... lub jej wcale tam nie było. Tak więc trasę wzdłuż rzeki Spree skończyliśmy niepostrzeżenie. Oficjalnie kończy się gdzieś w Kopenic, gdzieś w pobliżu miejsca, w którym akurat zrobiliśmy sobie przerwę na lunch.

Gdzieś tu - na przedmieściach Berlina, kończy się trasa Spreeradweg, którą podążaliśmy przez ostatni tydzień.

W Berlinie, podobnie jak i w Dreźnie, na początku szok - tyle rowerzystów, tak szybko jeżdżą, tyle strzałek na asfalcie, których nie rozumiemy. Dopiero następnego dnia, kiedy jeździłam już bez sakw po mieście i bez butów spd, poczułam absolutną radość i lekkość - póki co pewien stresik.

Mały highlight tego pierwszego dnia w Berlinie to przepłynięcie promem, który łączy dwa brzegi Szprewy - płynie się dosłownie 2 minuty, ale warto (nawet te 5,80 euro na dwie osoby) - bo w ten sposób przez parę kilometrów można jechać najpierw jednym, trochę zdziczałym parkiem Volkspark Wuhlheide, a potem, po drugiej stronie następnymi: Spreepark i Treptower park, który szczególnie przypadł nam do gustu.

Dzień jazdy zakończyliśmy w kawiarni Neue Republik Reger. Było tam dokładnie to czego potrzebowaliśmy: idealna kawa, idealne ciasto bananowe, idealne fryteczki z idealnym sosem sriracha garlic. Okolica taka, w której chciałabym mieszkać: kamienice, mały ruch na ulicy, spokojne tempo, ale wyczuwalna dobra, sąsiedzka energia ludzi i coś takiego inspirującego do robienia rzeczy w nowy sposób.

Po pit stopie w kawiarni zawitaliśmy u Daniela, znajomego Adama sprzed lat, u którego zatrzymaliśmy się na dwa dni. Wieczór wypełniony był dalszymi poszukiwaniami wegańskich miejsc - w których z kolei moglibyśmy zjeść kolację. W Berlinie dużo łatwiej o klęskę urodzaju w tym temacie - proces decyzyjny trwa dużo dłużej, gdy na jednej ulicy pod nosem masz cztery miejsca, z których wszystkie wydają się godne posiedzenia. Wybór padł na Soya Kitchen i w moim przypadku pysznościowe red curry :)

Taki widok z okna przez najbliższe dwa dni

Całości dopełniło skupienie się w trójkę nad mapą. Mapa wielka jak obrus stołu - bo i Berlin ogromny. Doświetlamy sobie szczegóły mapy nisko zawieszoną lampą - wygląda to profesjonalnie, jak planowanie skoku na bank. Tak zaplanowaliśmy skok na Wszystkie Atrakcje Berlina, Które Chcieliśmy Objechać w Jeden Dzień.