Eh… ja i moje ambitne plany. Założyłam sobie, że wstanę wcześnie rano, by podziwiać ptaki rozgadane, latające nad bagnem, które tonąć będzie w promieniach ciepłego słońca. Taaa… może następnym razem. Wstać rzeczywiście wstałam i wyjechałam o 6:15… ale tabunów ptaków nie uświadczyłam. Pewnie tak jak i większość normalnych istot, ptaki również nie są fankami deszczowej, zimnej pogody. Teraz to wiem. Gdy jest góra 4 stopnie i mży - wtedy się śpi. Ale nie ja! Na wieży widokowej dziarsko wyciągnęłam kieszonkową lornetkę, rzutem na taśmę nabytą w piątek wieczorem przed wyjazdem… wyjęłam i nic :) może gdzieś tam jakiś bociek, może gdzieś tam coś tam jeszcze przeleciało… ale definitywnie obserwacje ptaków uprawiałam w sposób wielce nieprofesjonalny. Schodząc z wieży spotkałam trójkę osób, wyposażonych w potężne lunety. Zapytałam ich co robię nie tak, że nie mogę trafić na ptaki - przecież jest dobra pora roku i dnia i nawet mam mikro lornetkę… Jeden z nich odpowiedział, że … w tym miejscu, to ...
Nim ruszymy, jemy kolejne proste i pyszne śniadanko w wersji vegan - tym razem pyszna owsianka z musem jabłkowym i brzoskwinią, gar herbaty z cytryną i kanapeczki :)
Czeka nas jazda przepięknym przełomem Dunajca we mgle i być może w deszczu - więc takie ciepłe i sycące śniadanie na wagę złota!
Niby wczoraj przebyliśmy tę samą trasę - tylko w łódce. Ale wrażenie, jakbyśmy byli w całkowicie nowej okolicy. A wszystko przez pogodę - wczoraj słońce, dziś szaro, niskie chmury, lekka mżawka. W efekcie, cieszę się, że teraz jest chłodniej i mokro - bo w ten sposób możemy się na nowo zachwycać tym miejscem.
Tego dnia mijamy masę małych wiosek przyczepionych do rzeki lub do zbocza wzgórza i po raz kolejny mamy takie wrażenie… jakbyśmy nie byli w Polsce. Czy chodzi o tę pofalowaną fakturę terenu? Czy coś w spokojności i urokliwości tych malutkich miejscowości? Czy to, że pomiędzy nimi taka pustka i przestrzeń, wąska droga, dominuje zieleń i natura i nad wszystkim unosi się pytanie „To tu żyją ludzie?”
Gdzieś przed Starym Sączem leje tak, że chowamy się pod pierwszym daszkiem (altanka plebanii ;), a potem korzystając z chwili, gdy deszcz wciąż padał, ale stracił na swojej mocy - przeskoczyliśmy paręset metrów dalej i tak trafiliśmy do restauracji Szklarnia. I to było idealne miejsce dla nas by przeczekać najmokrzejsze chwile (…i oczywiście pocieszyć się prześwietnym jedzeniem).
Gdzieś w trakcie dnia ustalamy, że jednak metę będziemy mieć w Nowym, nie Starym Sączu. 10 km dalej, ale więcej opcji noclegowych - w tym ta jedna, którą zabookowaliśmy. Pokoje gościnne Harmonica… wieczorem już dokładnie wiedzieliśmy skąd taka nazwa - gdzieś za ścianą toczyły się lekcje (bardzo podstawowe) nauki gry na puzonie czy wiolonczeli. Uszy troszkę pobolały, ale o 22 okolica ucichła. I w ten harmonijny sposób zakończyliśmy drugi dzień jazdy Velo Dunajec, trzeci dzień jazdy rowerem i piąty dzień tego wyjazdu :)
Czeka nas jazda przepięknym przełomem Dunajca we mgle i być może w deszczu - więc takie ciepłe i sycące śniadanie na wagę złota!
Niby wczoraj przebyliśmy tę samą trasę - tylko w łódce. Ale wrażenie, jakbyśmy byli w całkowicie nowej okolicy. A wszystko przez pogodę - wczoraj słońce, dziś szaro, niskie chmury, lekka mżawka. W efekcie, cieszę się, że teraz jest chłodniej i mokro - bo w ten sposób możemy się na nowo zachwycać tym miejscem.
Tym razem w Szczawnicy tylko przystanek na szybką kawę i jedziemy dalej. Jeszcze przez parę kilometrów Velo Dunajec jest fajnie poprowadzona osobnym asfaltem, wijącym się nad rzeką - ale już tutaj zaczynają się fragmenty wzdłuż szosy z autami - zapowiedź tego, co czeka nas przez następne dni. Im dalej od (być może, jeszcze się przekonamy) głównych atrakcji szlaku, tym mniej idealnych tras zaprojektowanych pod rower.
Wyobrażam sobie, że jak skończą ten projekt i uspójnią przejazdy w jeden ciąg - to będzie trasa petarda. Już jest. Ale będzie jeszcze bardziej :)
Tego dnia mijamy masę małych wiosek przyczepionych do rzeki lub do zbocza wzgórza i po raz kolejny mamy takie wrażenie… jakbyśmy nie byli w Polsce. Czy chodzi o tę pofalowaną fakturę terenu? Czy coś w spokojności i urokliwości tych malutkich miejscowości? Czy to, że pomiędzy nimi taka pustka i przestrzeń, wąska droga, dominuje zieleń i natura i nad wszystkim unosi się pytanie „To tu żyją ludzie?”
Wioski przyczepione do rzeki… a do nas przyczepiony deszcz. Co nas opuścił na chwilę, to powracał… albo to my go doganialiśmy.
Gdzieś przed Starym Sączem leje tak, że chowamy się pod pierwszym daszkiem (altanka plebanii ;), a potem korzystając z chwili, gdy deszcz wciąż padał, ale stracił na swojej mocy - przeskoczyliśmy paręset metrów dalej i tak trafiliśmy do restauracji Szklarnia. I to było idealne miejsce dla nas by przeczekać najmokrzejsze chwile (…i oczywiście pocieszyć się prześwietnym jedzeniem).
Gdzieś w trakcie dnia ustalamy, że jednak metę będziemy mieć w Nowym, nie Starym Sączu. 10 km dalej, ale więcej opcji noclegowych - w tym ta jedna, którą zabookowaliśmy. Pokoje gościnne Harmonica… wieczorem już dokładnie wiedzieliśmy skąd taka nazwa - gdzieś za ścianą toczyły się lekcje (bardzo podstawowe) nauki gry na puzonie czy wiolonczeli. Uszy troszkę pobolały, ale o 22 okolica ucichła. I w ten harmonijny sposób zakończyliśmy drugi dzień jazdy Velo Dunajec, trzeci dzień jazdy rowerem i piąty dzień tego wyjazdu :)
Komentarze
Prześlij komentarz